Ir al contenido principal

A veces me cogía de la mano





Me suelo preguntar donde está esa parte de mí,
se me atraganta la respuesta en que quizás no la
tuve.

Como tus manos que imagino a mi lado o bordeando
mis inseguridades pero que no están como la luna
tapada por algunas nubes.

Puede que esté buscando nada, esa parte de mí
que nunca había perdido, igual es esa la respuesta,
pero la brújula sigue girando.

Igual nadie debe contestar a la llamada de un náufrago,
en su propio mar perdido, solo él puede solventar el
vacío autodestructivo.

Me pido un poco de confianza, algo de honestidad, un
poco de certeza y que mis pensamientos sean tránsitos
sin tiempo.

Tengo en el armario demasiados recuerdos que están 
colgando de demasiadas perchas.

Yo también me deshago.

https://www.youtube.com/watch?v=5trsQcuzKgM

Comentarios

Entradas populares de este blog

Blue train.

Yo también iba en esos ritmos, fui aquella trompeta, el trombón, las teclas de ese piano, por encima de ese bajo y por el techo de esa batería. En un sueño era el aire cruzando notas, siendo melodías en oídos del 57, arte, gran calibre y máximo exponente no solo un negro esclavo, también la sensación del momento porqué yo con él abrazaba ese éxito. ¿Y hoy quién te recuerda? ¿Qué ojos te sangran? ¿Dónde están las sirenas? Mis páginas te contestan, Valencia te contesta, desde aquí hasta tu lápida donde suenas todas las noches, en tu cementerio de la cultura. Fuiste arte sin voz pero si con nombre, y así mueren mis noches bajo sábanas de música, sobre sueños por cumplir: colgando de lo más alto de la mentira. Lo que no pude ser fue aquel saxofón tenor John, no pude serlo, aquello que era solo tuyo y de la música. https://www.youtube.com/watch?v=cRLIdnHnc84

Procés.

Pensar en tu crema el pit, un mirall on puc tocar,  obrir,  tastar la pell de Pandora. Ets la caixa fosca de versos sota mans del poeta. València i Madrid als teus ulls, amb gegants damunt  l´esquena. Verge sense altar, amb mans plenes de branques, pits foradats per mars de semen i tendresa. Musa blau amb negre cap, regna de carrers i portals,  “dona d´aigua” i gel a la llengua. Xiqueta estructurant el món, dibuixant façanes amb els dits plens de deliri, pegant-li foc a la Àrtic del diumenge sense ficar peus a la vorera. Tens pirotècnia als iris, un okupa al cor, tens un poema dins les cames quan portes El Carme baix els tacons. Ets Lluis Llach entre llits i llençols abrigant el trellat universal. Crescuda davall núvols grisos, ànima feble coberta per llums de Nadal, amb neu al clítoris i una brúixola cercant el nord. He trobat, Palaus de Cristall, fets amb botelles de vi rodejats d´arbres clavats en ...

Cosmografía.

Estoy creando un mapa de cosmografía propia entre luces y vértigo que actúan en el teatro de los sueños. Existe un poeta donde no existe la vida. Existe un mantra de protección y alabanza del pecado en todas las tradiciones. Soy el espíritu libre e innato que escapa de la materia, el tiempo llegando en forma de acertijo y desconocimiento, rodeado de libélulas con la intención de inspeccionar  la ignorancia. Conozco el enigma de Hitler, sé salir del Reina Sofía con Dalí a las espaldas,  con Miró y sus secuelas,  sé cómo salir del cascarón  pisando museos. Estoy creando un mapa de cosmografía propia,  le repito al antropoide. Reitero las ideas salidas por esas bocas muertas, mudas e inertes. Un intento de salvar al mundo,  como una proclama que intenta ser,  pero que no nace. Soy el aullido al amor desde el cristal lleno de preguntas, la frustración d...