Ir al contenido principal

Éxodo.




Pongo mierda de por medio para que

no vuelva a infectarme su olor, me 
hacías humano.

No opinéis si no sabéis que su voz
se escuchaba más dulce cuando te 
susurra un orgasmo al oído.

O cuando el ruido de sus tacones 
parecía el mejor de los jazzs por el 
salón de casa.

Le gustaba pintarme: labios, mejillas y
polla con el rojo de los suyos, con su
pasión maldita.

Me miraba a oscuras y yo la sentía,
dentro, abriendo mis costillas una a una
para hacerse un hueco.

Y no dolía, el "dolor", un placer si era
con ella y su saliva por cualquier parte
del cuerpo.

No sé que nombre ponerle a su ausencia,
no sé como matarme por haberla metido
en este abismo.

Quizá lo llame éxodo y haga un poema 
o puede que sólo llore dislocado por ver 
en lo que la he convertido.

De todas formas  no estará y la boca
me dolerá a abandono, la cama olerá
a sábanas sin ella.

Cada noche siento un éxodo y me apalizan
mil pesadillas aunque su foto siga en mi
cartera.


Yo escribo esto en lo que tarda el 27 mientras tu novio piensa más en el gimnasio que en otra cosa ¿Pillas?.

https://www.youtube.com/watch?v=6cyJjgYpbJk

Comentarios

Entradas populares de este blog

Blue train.

Yo también iba en esos ritmos, fui aquella trompeta, el trombón, las teclas de ese piano, por encima de ese bajo y por el techo de esa batería. En un sueño era el aire cruzando notas, siendo melodías en oídos del 57, arte, gran calibre y máximo exponente no solo un negro esclavo, también la sensación del momento porqué yo con él abrazaba ese éxito. ¿Y hoy quién te recuerda? ¿Qué ojos te sangran? ¿Dónde están las sirenas? Mis páginas te contestan, Valencia te contesta, desde aquí hasta tu lápida donde suenas todas las noches, en tu cementerio de la cultura. Fuiste arte sin voz pero si con nombre, y así mueren mis noches bajo sábanas de música, sobre sueños por cumplir: colgando de lo más alto de la mentira. Lo que no pude ser fue aquel saxofón tenor John, no pude serlo, aquello que era solo tuyo y de la música. https://www.youtube.com/watch?v=cRLIdnHnc84

Procés.

Pensar en tu crema el pit, un mirall on puc tocar,  obrir,  tastar la pell de Pandora. Ets la caixa fosca de versos sota mans del poeta. València i Madrid als teus ulls, amb gegants damunt  l´esquena. Verge sense altar, amb mans plenes de branques, pits foradats per mars de semen i tendresa. Musa blau amb negre cap, regna de carrers i portals,  “dona d´aigua” i gel a la llengua. Xiqueta estructurant el món, dibuixant façanes amb els dits plens de deliri, pegant-li foc a la Àrtic del diumenge sense ficar peus a la vorera. Tens pirotècnia als iris, un okupa al cor, tens un poema dins les cames quan portes El Carme baix els tacons. Ets Lluis Llach entre llits i llençols abrigant el trellat universal. Crescuda davall núvols grisos, ànima feble coberta per llums de Nadal, amb neu al clítoris i una brúixola cercant el nord. He trobat, Palaus de Cristall, fets amb botelles de vi rodejats d´arbres clavats en ...

Cosmografía.

Estoy creando un mapa de cosmografía propia entre luces y vértigo que actúan en el teatro de los sueños. Existe un poeta donde no existe la vida. Existe un mantra de protección y alabanza del pecado en todas las tradiciones. Soy el espíritu libre e innato que escapa de la materia, el tiempo llegando en forma de acertijo y desconocimiento, rodeado de libélulas con la intención de inspeccionar  la ignorancia. Conozco el enigma de Hitler, sé salir del Reina Sofía con Dalí a las espaldas,  con Miró y sus secuelas,  sé cómo salir del cascarón  pisando museos. Estoy creando un mapa de cosmografía propia,  le repito al antropoide. Reitero las ideas salidas por esas bocas muertas, mudas e inertes. Un intento de salvar al mundo,  como una proclama que intenta ser,  pero que no nace. Soy el aullido al amor desde el cristal lleno de preguntas, la frustración d...