Ir al contenido principal

He venido a decirte.






He venido a decirte, que escribo sobre las 
lágrimas de alcohol que se dejó Bukowski 
en sus novelas. También he venido a decirte
que he visto aviones estrellarse por tus ojos.

He venido a decirte que hoy estoy, hoy, más 
desheredado de tus piernas que nunca.
He venido a decirte que ya he tenido demasiadas
noches lejos de tus sueños, lejos de tus miradas
directas que inyectaban minutos a mis relojes
varados.

He venido a decirte que estoy desatendido ante
la vida, que se presenta trágica, para viajeros 
irresponsables con sus actos, he venido a decirte
que ya no saldré al balcón a buscarte.

He venido a decirte que después de que hayas
olvidado mi entierro, que aun después de que haya
cavado mi propia fosa queriéndote, aún después
de todo eso, apago la mirada y te veo.

He venido a decirte que dejaré de hipotecar mis
poemas a tu cuerpo, que te puedes llevar todo
menos aquella foto en la que eras tú, tus ojos
y mi recuerdo.

Después de todo, me he ido sin decirte que por
todo ello, vives en la parte más caverna de mí.




Comentarios

Entradas populares de este blog

Blue train.

Yo también iba en esos ritmos, fui aquella trompeta, el trombón, las teclas de ese piano, por encima de ese bajo y por el techo de esa batería. En un sueño era el aire cruzando notas, siendo melodías en oídos del 57, arte, gran calibre y máximo exponente no solo un negro esclavo, también la sensación del momento porqué yo con él abrazaba ese éxito. ¿Y hoy quién te recuerda? ¿Qué ojos te sangran? ¿Dónde están las sirenas? Mis páginas te contestan, Valencia te contesta, desde aquí hasta tu lápida donde suenas todas las noches, en tu cementerio de la cultura. Fuiste arte sin voz pero si con nombre, y así mueren mis noches bajo sábanas de música, sobre sueños por cumplir: colgando de lo más alto de la mentira. Lo que no pude ser fue aquel saxofón tenor John, no pude serlo, aquello que era solo tuyo y de la música. https://www.youtube.com/watch?v=cRLIdnHnc84

Procés.

Pensar en tu crema el pit, un mirall on puc tocar,  obrir,  tastar la pell de Pandora. Ets la caixa fosca de versos sota mans del poeta. València i Madrid als teus ulls, amb gegants damunt  l´esquena. Verge sense altar, amb mans plenes de branques, pits foradats per mars de semen i tendresa. Musa blau amb negre cap, regna de carrers i portals,  “dona d´aigua” i gel a la llengua. Xiqueta estructurant el món, dibuixant façanes amb els dits plens de deliri, pegant-li foc a la Àrtic del diumenge sense ficar peus a la vorera. Tens pirotècnia als iris, un okupa al cor, tens un poema dins les cames quan portes El Carme baix els tacons. Ets Lluis Llach entre llits i llençols abrigant el trellat universal. Crescuda davall núvols grisos, ànima feble coberta per llums de Nadal, amb neu al clítoris i una brúixola cercant el nord. He trobat, Palaus de Cristall, fets amb botelles de vi rodejats d´arbres clavats en ...

Cosmografía.

Estoy creando un mapa de cosmografía propia entre luces y vértigo que actúan en el teatro de los sueños. Existe un poeta donde no existe la vida. Existe un mantra de protección y alabanza del pecado en todas las tradiciones. Soy el espíritu libre e innato que escapa de la materia, el tiempo llegando en forma de acertijo y desconocimiento, rodeado de libélulas con la intención de inspeccionar  la ignorancia. Conozco el enigma de Hitler, sé salir del Reina Sofía con Dalí a las espaldas,  con Miró y sus secuelas,  sé cómo salir del cascarón  pisando museos. Estoy creando un mapa de cosmografía propia,  le repito al antropoide. Reitero las ideas salidas por esas bocas muertas, mudas e inertes. Un intento de salvar al mundo,  como una proclama que intenta ser,  pero que no nace. Soy el aullido al amor desde el cristal lleno de preguntas, la frustración d...