Ir al contenido principal

Black Note.






Ayer me invitaron a mi primera raya,
pero no pude.

Tres desconocidos: el poeta, la filósofa
y el cantante. Querían compartir su tiempo
y el vicio, menudo cuadro me pintaba la
noche.

Todavía soy muy joven para lo largo que
se me podía haber hecho, aunque el desamor
me estaba pidiendo a gritos que la dejara
entrar por la nariz.

Rodeado de reggae te echaba de menos y
cada chica que me miraba a la vez que me
invitaba a un trago desconocía que me
acercaba a ti en vez de a ella.

No sé lo que hay después del alcohol
en el vaso, ni después del agua en el pozo.

Por eso me asomo intentando tirarme,
pensando en que quiero estar en el fondo
para que alguien me recoja o me lance una
moneda, aunque sea.

Pero tuve suficiente con mantener el equilibrio
al borde, abrumado por la cerveza,
rodeado de música que me sabía a todo pero
me dolía a ausencia.

Sabía que de aquella noche saldría un poema
como lo que salió de mi boca, antes de llegar
a casa, cuando me llamaste

y me acercaste al portal por última vez,
con la voz trémula de saber que el ciego hablaba
por mí, pero te decía toda la verdad, lo que no
querías saber.

Te pregunté por qué estaba tan solo si te quería tanto,
pero ni tú ni las borracheras sabéis la respuesta
y te acabé contando que: me gusta esa chica,
la que no eres tú,
aquella que conocí de la nada.

Y a parte de escuchar como me potaba encima,
me oíste llorar.

Así las gotas rojas llegaron al pozo, siendo
una renuncia
un adiós hipotético porqué sé que te quiero,
aunque intente olvidarlo.

Comentarios

Entradas populares de este blog

Blue train.

Yo también iba en esos ritmos, fui aquella trompeta, el trombón, las teclas de ese piano, por encima de ese bajo y por el techo de esa batería. En un sueño era el aire cruzando notas, siendo melodías en oídos del 57, arte, gran calibre y máximo exponente no solo un negro esclavo, también la sensación del momento porqué yo con él abrazaba ese éxito. ¿Y hoy quién te recuerda? ¿Qué ojos te sangran? ¿Dónde están las sirenas? Mis páginas te contestan, Valencia te contesta, desde aquí hasta tu lápida donde suenas todas las noches, en tu cementerio de la cultura. Fuiste arte sin voz pero si con nombre, y así mueren mis noches bajo sábanas de música, sobre sueños por cumplir: colgando de lo más alto de la mentira. Lo que no pude ser fue aquel saxofón tenor John, no pude serlo, aquello que era solo tuyo y de la música. https://www.youtube.com/watch?v=cRLIdnHnc84

Procés.

Pensar en tu crema el pit, un mirall on puc tocar,  obrir,  tastar la pell de Pandora. Ets la caixa fosca de versos sota mans del poeta. València i Madrid als teus ulls, amb gegants damunt  l´esquena. Verge sense altar, amb mans plenes de branques, pits foradats per mars de semen i tendresa. Musa blau amb negre cap, regna de carrers i portals,  “dona d´aigua” i gel a la llengua. Xiqueta estructurant el món, dibuixant façanes amb els dits plens de deliri, pegant-li foc a la Àrtic del diumenge sense ficar peus a la vorera. Tens pirotècnia als iris, un okupa al cor, tens un poema dins les cames quan portes El Carme baix els tacons. Ets Lluis Llach entre llits i llençols abrigant el trellat universal. Crescuda davall núvols grisos, ànima feble coberta per llums de Nadal, amb neu al clítoris i una brúixola cercant el nord. He trobat, Palaus de Cristall, fets amb botelles de vi rodejats d´arbres clavats en ...

Cosmografía.

Estoy creando un mapa de cosmografía propia entre luces y vértigo que actúan en el teatro de los sueños. Existe un poeta donde no existe la vida. Existe un mantra de protección y alabanza del pecado en todas las tradiciones. Soy el espíritu libre e innato que escapa de la materia, el tiempo llegando en forma de acertijo y desconocimiento, rodeado de libélulas con la intención de inspeccionar  la ignorancia. Conozco el enigma de Hitler, sé salir del Reina Sofía con Dalí a las espaldas,  con Miró y sus secuelas,  sé cómo salir del cascarón  pisando museos. Estoy creando un mapa de cosmografía propia,  le repito al antropoide. Reitero las ideas salidas por esas bocas muertas, mudas e inertes. Un intento de salvar al mundo,  como una proclama que intenta ser,  pero que no nace. Soy el aullido al amor desde el cristal lleno de preguntas, la frustración d...